กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ตายก็ไม่เสียดาย
เยว่หลิงเฟิง ไอ้เดรัจฉาน!
ร่องรอยที่กระจายราวดอกเหมยแดงบนหิมะเหล่านั้น ล้วนบอกชัดถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน
แม้ในใจจะคาดเดาไว้แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อภาพนี้ปรากฏตรงหน้าอย่างแท้จริง เขาก็ยังโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
ใต้ความโกรธนั้นยังมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งเขาไม่เคยทันสังเกต
ความรู้สึกประหลาดนั้นดูเหมือนจะครอบงำความคิดของเขา ทำให้เขาเผลอย่อตัวลง ลูบแก้มเวินอวี๋ที่กำลังหลับสนิท
“องค์หญิง…” เจียงฉี่เรียกเสียงเบา