กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 ไปขอราชโองการ
ขณะนี้ ภายในตำหนักต้าเหม่ย เวินอวี๋เหนื่อยจนแทบหมดแรง นางเอนซบอกเยว่หลิงเฟิงอย่างพึงพอใจและหลับสนิท
ส่วนเยว่หลิงเฟิงกลับตื่นเต็มตา เขาก้มมองใบหน้าด้านข้างของเวินอวี๋ไม่วางตา
เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน
บางทีพอฟ้าสาง ความฝันก็คงตื่นขึ้น
แต่สัมผัสนุ่มเนียนใต้ฝ่ามือ รวมถึงร่องรอยบนลำคอและเนินอกขององค์หญิง ทำให้เขารู้ว่านี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
เขากับองค์หญิงเปลือยกายคลอเคลียกันตลอดคืน ต่างครอบครองกันและกันอย่างลึกซึ้ง