กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 245 จะมาแข่งกับข้าแย่งผู้ชายของข้าหรือ?
หลังหลินอวี้จือกลับถึงจวนอัครมหาเสนาบดี เขาก็มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือ
เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเป็นเวลานาน จากนั้นแพขนตาก็สั่นไหว แล้วค่อย ๆ ดึงลิ้นชักด้านขวาออก
ข้างในมีกระดาษหนาเป็นปึก เต็มไปด้วยตัวอักษรคำว่า “อวี๋” ที่เขาเขียนเอง เป็นความรู้สึกลับ ๆ ที่เขาถ่ายทอดลงไปทุกครั้งที่ใจปั่นป่วน ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน
ปลายนิ้วลูบผ่าน หลินอวี้จือยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเยาะตนเอง
ใจไม่หวั่นไหว ช่างยากเหลือเกิน
หากควบคุมความรู้สึกหวั่นไหวได้จริง เช่นนั้นก็คงไม่ใช่ความรู้สึกจากใจจริงแล้ว