กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ผู้ชายสองคนกำลังคิดจะทำอะไรกัน
ปลายนิ้วของหนิงเสวียนเหยี่ยนชะงัก
แลนซ์เอ่ยว่า “วางใจเถอะ เขาจะไม่เข้ามาแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอก”
เขายิ้ม “ที่จริงข้าอยากบอกว่า บางทีพวกเราอาจร่วมมือกันอีกครั้ง เมื่อเทียบกับการฆ่าข้าแล้ว การใช้ประโยชน์จากข้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการทำมากกว่าหรือ?”
เห็นหนิงเสวียนเหยี่ยนไม่ตอบสนอง แลนซ์จึงพูดต่อ “ข้าไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว”
“อย่างไรเสีย ในสายตาเวินอวี๋ ข้าก็แตกต่าง”
สิ้นคำพูดนั้น ก็มีเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ ดังมาจากในต้นไม้ “เจ้าน่ะหรือ?”
แลนซ์ไม่ได้แปลกใจกับปฏิกิริยาของหนิงเสวียนเหยี่ยน เขาตอบว่า “ใช่ ข้าเอง”