กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 ประจานกลางถนน
เวินอวี๋กล่าวว่า “ถึงเขาจะควักหัวใจควักไตของนางเพราะผู้หญิงคนอื่น หักแขนหักขานางเพราะหึงหวงแล้วอารมณ์ไม่ดี ถีบนางตอนตั้งครรภ์เพราะควบคุมอารมณ์รุนแรงไม่ได้ หรือฆ่าล้างครอบครัวนางเพราะถูกบีบให้จนตรอกและมีเหตุผลสารพัด แต่ขอแค่เขาแสดงให้เห็นสักนิดว่ารักนาง นาง! ก็! จะ! รักเขา! รักเขา! ที่! สุด! แล้วยังให้อภัยเขา”
หลิวชุน: …
เวินอวี๋คิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “น่าจะพูดครบแล้วนะ”
หลิวชุน: !!!!
ยังมีอะไรตกหล่นอีกหรือเจ้าคะ???
ทรมานก็ทรมานพอแล้ว แต่ความรักลึกซึ้งอยู่ตรงไหนกัน?
หลิวชุนอึ้งไปตลอดทาง ก่อนจะหลุดปากออกมาประโยคหนึ่งว่า “นี่แหละความรักอันลึกซึ้งท่ามกลางความเจ็บปวด…”