กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 140 ห่วงใยจนใจรวน
การเย็บแผลกินเวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม น้ำเลือดถูกเปลี่ยนไปมานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดหมอหลวงก็เดินออกมาจากหลังฉากกั้น
“กราบทูลองค์หญิงใหญ่ เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวี๋ถาม “เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอหลวงตอบ “พ้นขีดอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด ลูกธนูเกือบทำอันตรายถึงเส้นชีพจรหัวใจแล้ว ซ้ำท่านอัครมหาเสนาบดียังดึงลูกธนูออกมาเองทั้งเนื้อทั้งหนัง ทำให้เกิดบาดแผลซ้ำอย่างรุนแรง ตอนกระหม่อมมาถึงท่านอัครมหาเสนาบดียังไม่หมดสติจากการเสียเลือดมาก นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว! หลายปีมานี้ กระหม่อมเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้จากแม่ทัพลู่เพียงผู้เดียว”
เวินอวี๋ชะงัก “ลู่เหริ่นหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ”