กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 138 ขอแค่ยังมีชีวิตก็พอ
ลู่เหริ่นนั่งอยู่บนหลังม้า แต่กลับรู้สึกราวกับตัวเองกำลังลอยขึ้นไปบนฟ้า
ส่วนหลินอวี้จือที่อยู่ข้าง ๆ มีอารมณ์ซับซ้อนวูบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว จนแทบจับไม่ทัน
แลนซ์ที่ขึ้นสายธนูจนมือเมื่อยขมวดคิ้ว สีหน้าพูดยากอย่างยิ่ง คนที่จู๋จี๋กันอยู่นานสองนานนั่นคือลู่เหริ่นจริงหรือ?
คงไม่ได้ถูกสับเปลี่ยนตัวหรอกกระมัง…
แลนซ์จ้องลู่เหริ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ทันใดนั้นเวินอวี๋ก็เลิกม่านรถม้า แลนซ์สังเกตเห็นความเคลื่อนไหว ปลายลูกธนูจึงหันไปเล็งทันที