กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 122 เหมาะที่สุดแล้ว
เวินอวี๋ส่ายหน้า จ้องแผ่นหลังของอลิซ ก่อนค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้น แล้วใช้ปลายลิ้นเลียน้ำสีแดงจาง ๆ หยดนั้นที่ข้อมือ มุมปากประดับรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ลู่เหริ่นที่อดแอบชำเลืองมองเวินอวี๋ไม่ได้ บังเอิญเห็นภาพนี้เข้า เขารีบเบนสายตากลับทันที สีหน้าเคร่งขรึม
เวินอวี๋สังเกตเห็นลู่เหริ่นส่งสายตามามองเป็นระยะนานแล้ว เพียงแต่เขาคิดไปเองว่าซ่อนได้มิดชิดเท่านั้น
นางอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้
ตอนนั้นเอง หมอหลวงก็รีบร้อนมาถึง
เวินอวี๋มองท่าทางหอบแฮกของเขา แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่า ทุกครั้งที่เรียกหมอหลวง พวกเขาล้วนวิ่งหน้าตั้งมาถึง เหงื่อท่วมศีรษะ