กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 118 บุรุษรูปงามเป็นของข้า
ลู่เหริ่นหลับตาลงครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ที่จะเก็บถุงผ้าปักกลับเข้าไปในอกเสื้อ
ตอนนั้นเอง จินข่งเพิ่งเดินออกมาจากหอชา คิดไม่ถึงว่าจะประจันหน้ากับลู่เหริ่น
เขาตกใจจนถอยกรูด ก่อนจะหลบอีกฝ่ายแล้วเผ่นหนีไปอย่างกับเห็นผี
ลู่เหริ่นกลับขึ้นไปชั้นสองด้วยสีหน้าเรียบเฉย เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ไร้ผู้คนเพียงลำพัง เวินอวี๋ออกไปแล้ว
เขาวางจี้เยว่ลง ค่อย ๆ นั่งลง แล้วหยิบแถบผ้าปักออกจากอกเสื้ออีกครั้ง นิ้วลูบคลำมันช้า ๆ นัยน์ตาลุ่มลึก
ความรักที่ยอมเป็นหนึ่งในคนมากมายอย่างนั้นหรือ?
เขาทำไม่ได้ เขาอยากเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในดวงตาและหัวใจขององค์หญิง