กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 109 เป็นเขาคนนั้น
ลู่เหริ่นยังพูดไม่ทันจบ ลู่จิ่นก็รีบร้อนร้องขัด “พี่ชาย! ข้ามีเรื่องอยากบอกท่าน ท่านต้องฟังให้ได้นะ!”
ลู่เหริ่นแทบไม่เคยได้ยินลู่จิ่นพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ปกติเขาเป็นเด็กว่าง่าย ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่อีกฝ่ายอยากพูดก็เกี่ยวข้องกับองค์หญิงด้วย
“ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ พูด เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
พอได้ยินลู่เหริ่นปลอบ ลู่จิ่นก็ถอนหายใจออกมา คราวนี้หายร้อนใจจริง ๆ แล้วถามย้ำราวกับต้องการคำยืนยัน “พี่ชาย คนที่ท่านรักก็คือองค์หญิงใหญ่ใช่หรือไม่?”
“ใช่ เจ้าไม่รู้อยู่แล้วหรือ?”