กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 104 พอใจมากแล้ว
เวินอวี๋ไม่ได้อธิบายต่อ หยิบเมล็ดแตงขึ้นมาแทะ
ชั่วขณะนั้น องครักษ์มัจฉาเร้นที่เมื่อครู่ยังทำให้นางสนใจอยู่บ้าง ก็ถูกนางโยนทิ้งไว้ข้างหลัง
หลังลู่เหริ่นจากไป เวินอวี๋ก็ไม่ได้ออกจากจวนอยู่เกือบสองวัน
ใกล้เข้าสู่เดือนสองแล้ว หิมะไม่ตกอีก อากาศก็ไม่ได้หนาวเหน็บจนบาดกระดูก ค่อย ๆ อุ่นขึ้น
ชุ่ยซินจึงหมดงานกวาดหิมะไปอย่างหนึ่ง ชีวิตเบาขึ้นไม่น้อย
หลิวตงเองก็คิดไม่ออกว่าจะหางานอะไรมาใช้คนให้เหนื่อยไปมาได้อีก กลับเป็นชุ่ยซินที่เสนอขึ้นมาเองว่าใกล้ฤดูใบไม้ผลิแล้ว จะทำชิงช้าสักตัวไว้ในลานให้องค์หญิง
“……” หลิวตงฟังเขาอาสาตัวเอง สีหน้าพิกลอยู่บ้าง