กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 97 เหม่ออะไรอยู่?
สบตากันเข้า ลู่จิ่นก็นิ่งอึ้ง
ชั่วขณะหนึ่ง เขานึกว่าตนเองตาฝาดไปเสียแล้ว ถึงได้มาเจอองค์หญิงใหญ่ที่หออวี้หาน?
สายตาของเขาอดเลื่อนไปหยุดอยู่ที่มือซึ่งเวินอวี๋กับเยว่หลิงเฟิงกุมกันไว้ไม่ได้ จึงเหม่อลอยไปเล็กน้อย
เวินอวี๋: …
นครเซิ่งจิงนี่ช่างเล็กเสียจริง
“ลู่…” อะไรนะ ลืมแล้ว
“น้องชายลู่?”
ลู่จิ่นได้สติ รู้ว่าเวินอวี๋กำลังเรียกตน จึงเตรียมคารวะทันที
ทว่าพอเห็นใบหน้าของเยว่หลิงเฟิง เขาก็ตกตะลึง