กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 76 ข้าไม่ใช่...เราไม่ค่อยสนิทกัน
“เจ้า...” เขามองเวินอวี๋ แววตาฉายความซับซ้อนวูบหนึ่ง “เอ่อ...”
หลัวจิ้งพลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ถึงกับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
หรือจะให้เรียกท่านย่าทวดตรง ๆ ดี?
ตอนนั้นเอง จินข่งก็รีบเข้ามาหา ราวกับได้ที่พึ่งใหญ่โต สีหน้าอวดเบ่ง “พี่ชาย มาถูกเวลาพอดี! มีคนรนหาที่ตายอยู่สองคน วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้สำนึก จะได้รู้เสียทีว่าข้าเก่งกาจเพียงใด!”
หลัวจิ้งได้ยินแล้วก็หลับตาลง ก่อนจะคว้าหูจินข่งหมับ
เขาออกแรงไม่น้อย จินข่งเจ็บจนต้องเขย่งปลายเท้า ใช้สองมือกุมหู เอียงคอร้อง “โอ๊ย ๆ” ไม่หยุด