กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 62 ก้มหัวเจียมตัวเสีย
เวินอวี๋หลับตาข้างหนึ่ง ทำท่ากะระยะ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยเย้ยหยันและดูแคลน ก่อนกระซิบเสียงเบา “เล็งเป้ากางเกงเขาให้ข้า”
ลู่เหริ่นชะงัก คิดว่าตนฟังผิดไป
แต่เมื่อมองใบหน้าด้านข้างอันงดงามของเวินอวี๋ เขากลับรู้สึกได้ราง ๆ ถึงโทสะที่ลุกโชนอยู่ใต้รอยยิ้มของนาง
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดองค์หญิงจึงขอเช่นนี้ แต่องค์หญิงย่อมมีเหตุผลขององค์หญิง
เขามีหน้าที่ทำตาม ไม่จำเป็นต้องตั้งคำถาม
ปลายศรค่อย ๆ เคลื่อนตำแหน่ง ลู่เหริ่นแนบริมฝีปากข้างหูนางแล้วกระซิบ “องค์หญิง ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
แววพอใจวาบผ่านดวงตาเวินอวี๋ นางหัวเราะเบา ๆ แล้วปล่อยมือดังแปะ