บทที่ 59 มาเพื่อกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ?

บทที่ 59 มาเพื่อกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ?

จูบนี้ต่างจากความเร่าร้อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง กลับอ่อนโยนและหวานซึ้งอย่างยิ่ง

เวินอวี๋สัมผัสได้อย่างชัดเจนจากริมฝีปากและไรฟัน ถึงความทะนุถนอมอย่างระมัดระวังและความสั่นไหวของลู่เหริน ทั้งยังเจือความหวงแหนเอาแต่ใจที่แทบสังเกตไม่เห็น

เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน ลู่เหรินก็กอดเวินอวี๋ไว้แน่น ลมหายใจยังไม่ทันสงบก็ถามสิ่งที่อยากรู้มาตลอด “องค์หญิงเสด็จมาเพื่อกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เอ่อ…

เวินอวี๋กะพริบตา ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “นี่เจ้าก็รู้แล้วหรือ?”