บทที่ 38 เรียนรู้การโยนความผิด

บทที่ 38 เรียนรู้การโยนความผิด

เวินอวี๋ตบอก “คนทำคนตกใจนี่ถึงตายได้เลยนะ รู้หรือเปล่า?”

หลินอวี้จือขยับคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นองค์หญิงมาทำอะไรที่นี่หรือ?”

“ชู่—” เวินอวี๋ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วไม่สนใจเขาอีก

มุมปากหลินอวี้จือยกขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวไปสองก้าวมายืนข้างเวินอวี๋ แล้วมองไปทางป่าดอกเหมย

ในป่าตอนนี้ หลี่ชิงอีทนความโกรธในใจไม่ไหวแล้ว นี่มันรังแกกันเกินไปจริง ๆ

นางรีบเดินไปบนพื้นหิมะ ย่อตัวลงจะเก็บปิ่นที่เฉินซิวหลิงโยนทิ้ง แต่ไม่คิดว่าเพิ่งแตะมันด้วยปลายนิ้ว เท้าที่สวมรองเท้าปักลายสีชมพูก็เหยียบลงมาเต็ม ๆ

อีกทั้งยังเหยียบมือของนางโดยไม่คิดหลบเลี่ยง แล้วบดขยี้ลงอย่างแรง