กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 36 นี่เรียกว่าคนผิดชิงฟ้องก่อน
รอยเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้านาง นางมองพระสนมเฉินเจาอี๋อย่างเย็นชา “มาดึงรั้งกันอยู่ได้ เสียมารยาทสิ้นดี เป็นแค่พระสนมเจาอี๋ก็กล้ามาจับเนื้อต้องตัวองค์หญิงเช่นข้าหรือ? ในสายตาเจ้ายังเห็นความอาวุโสสูงต่ำอยู่บ้างหรือไม่?”
พระสนมเฉินเจาอี๋ตะลึงงัน
ไม่ใช่แค่พระสนมเฉินเจาอี๋ เหล่าสตรีงามทั้งหลายก็ตะลึงงันไปด้วย
องค์หญิงใหญ่เป็นอะไรไป? ถึงกับกล้าโมโหรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ?
เวินอวี๋เห็นว่าพวกนางเงียบกริบกันหมด จึงสะบัดแขนเสื้อแล้วนั่งลงบนเก้าอี้หินอย่างเอื่อยเฉื่อย
จากนั้นมุมปากก็กระตุก เก้าอี้นี่เย็นชะมัดเลย!
แต่นางก็ยังรักษาสีหน้าเย็นชาไว้ แล้วหันไปมองพระสนมเฉินเจาอี๋ที่พูดมากที่สุด
“ข้าหัวไม่ค่อยไว? ข้าตื๊อเขาไม่เลิก?”