บทที่ 11 ความสนุกหายไปครึ่งหนึ่ง

บทที่ 11 ความสนุกหายไปครึ่งหนึ่ง

ลู่เหริ่นขมวดคิ้ว “อีกอย่าง กระหม่อมไม่เข้าใจว่าชายพรหมจรรย์คืออะไร?”

เวินอวี๋เห็นว่าเขาสงสัยจริง ไม่ได้เสแสร้ง จึงครุ่นคิดว่าในแคว้นต้าเซิ่งไม่ได้เรียกชายพรหมจรรย์แบบนั้นหรือ?

นางเอียงศีรษะน้อย ๆ แล้วอธิบายว่า “ก็ผู้ชายที่ยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่านั่นไง”

ลู่เหริ่นขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม คล้ายกำลังคิดว่า “เรื่องอย่างว่า” หมายถึงอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนเป็นเดือดดาล “เหตุใดองค์หญิงจึงต้องดูหมิ่นกระหม่อมเช่นนี้? แน่นอนว่ากระหม่อมไม่ใช่ชายพรหมจรรย์! กระหม่อมไม่อาจยอมรับคำดูหมิ่นเช่นนี้!”

เวินอวี๋: …

ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ อารมณ์ร้อนเสียจริง

ไม่ใช่ชายพรหมจรรย์ ความสนุกหายไปครึ่งหนึ่ง

นี่แหละผลกรรมของการเช็กประวัติไม่ละเอียด!