กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 717 ความหวังที่จะได้รับลายแห่งกาลเวลา
นิมิตพิสดารแห่งห้วงดารามืดมิดลึกล้ำ ราวกับกลืนกินทุกสิ่งได้
หลินเซวียนเก็บลายอักขระมิติไปแล้ว แต่ห้วงสุญญตาที่นี่ก็ยังคงเกิดดับ ยังคงมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้น
เวลานี้ หลินเซวียนยืนอยู่บนยอดเขายักษ์ สายตาจับจ้องนิมิตพิสดารแห่งห้วงดาราอย่างไม่วางตา
ความคิดอันบ้าบิ่นหนึ่งกำลังก่อตัวในใจเขา
“พลังของลายอักขระมิติช่วยต้านทานระลอกคลื่นแห่งกาลเวลานั้นได้เล็กน้อย”
“บัดนี้ข้าได้รับเหนือขั้นสูงสุดทั้งสามอย่าง ไท่จี๋ พละกำลัง และปฐพีแล้ว จะก้าวหน้าไปอีกขั้นได้หรือไม่?”
หลินเซวียนขบคิด
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เขาก็ไม่อาจควบคุมตนเองได้อีก
ทันใดนั้น!