กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 700 พวกเจ้า…โทษประหาร!
ใบหน้าแดงระเรื่อของสาวน้อยนั้นงดงามเหนือสิ่งอื่นใด
ถ้อยคำนี้ประจักษ์ชัดอยู่บนตัวเซียวหย่า
ยามนี้พวงแก้มงามของนางแต้มสีแดงดุจเมฆา เมื่อประกายกระบี่สะท้อนต้อง ยิ่งขับให้นางงามจับตาขึ้นอีกหลายส่วน ประหนึ่งเซียนหญิงในภาพวาด
น่าเสียดาย ภาพงามล้ำเช่นนี้ มีเพียงเซียวเฉินเท่านั้นที่ได้ชื่นชม
ในสายตาของเซียวเฉิน ที่จริงก็แค่นั้น…
เซียวเฉินขมวดคิ้ว จ้องเซียวหย่าด้วยความขุ่นเคือง “ขอบคุณเรื่องอะไร? เซียวหย่า เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกหรือ?”
“หรือเจ้าคิดจะข้ามสะพานแล้วรื้อทิ้ง? ข้าเจ็บหนักถึงเพียงนี้ก็เพื่อช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับพี่ใหญ่ ขนาดศักดิ์ศรีข้ายังไม่เอาแล้ว ตอนนี้เจ้ากลับมาถามว่าข้าทำเพื่ออะไร?”