บทที่ 510 ซ่อนต่อไปไม่ไหว เช่นนั้นก็ไม่ซ่อนแล้ว

บทที่ 510 ซ่อนต่อไปไม่ไหว เช่นนั้นก็ไม่ซ่อนแล้ว

หลัวทงเทียนหรี่ตา แววอันตรายวูบไหวอยู่ในดวงตา

“ตาเฒ่า ตระกูลโม่ของเจ้าไม่คิดจะยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อยเลยหรือ?”

ชายชราตระกูลโม่ไม่ตอบ เพียงยิ้มอยู่

ประกายในดวงตาหลัวทงเทียนผ่อนลง สายตาเลื่อนไปยังอีกทิศหนึ่ง

ในชั่วขณะนี้ สายตาของเขาทะลุผ่านห้วงสุญญตาไร้ขอบเขต ตกลงบนเมืองใหญ่แห่งหนึ่ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ เขาก็เอ่ยว่า “ไป ล้อมเมืองหลินหยวนไว้ รอฟังข่าวจากข้าเฒ่า ถึงตอนนั้นคนตระกูลโม่ทั้งหมด สังหารให้สิ้น!”

“ฮือ!”

เมื่อสิ้นเสียงของหลัวทงเทียน ยอดฝีมือเสินเซียวกว่าครึ่งก็ถอยห่างจากสำนักเหมันต์สวรรค์ทันที มุ่งหน้าไปยังที่ไกล

ทิศทางนั้นคือเมืองหลินหยวน