บทที่ 467 เห็นพวกข้าแล้วยังไม่หนีอีกหรือ

บทที่ 467 เห็นพวกข้าแล้วยังไม่หนีอีกหรือ?

ประกายอสนีแห่งจิตกำลังแผ่กระจาย อนุภาคอัสนีบาตขนาดเล็กจิ๋วจนถึงขีดสุดนั้นมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

“ควบคุมเบ็ดเสร็จ!”

หลินเซวียนพึมพำในใจ วิชาอิทธิฤทธิ์สายเลือดก็เริ่มถูกเรียกใช้

สัมผัสรับรู้ของประกายอสนีแห่งจิตถูกเสริมให้แข็งแกร่งถึงขีดสุด ขอบเขตการแผ่กระจายขยายไปไกลจนเกินจินตนาการ

“รัศมี…ห้าพันลี้!”

“แม้จะยังไปไม่ถึงระยะหมื่นลี้เหมือนตอนที่เป็นเหลยสิงเทียน แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!”

ประกายแสงวูบไหวในดวงตาของหลินเซวียน

เมื่อพลังบำเพ็ญทะลวงขั้น ชีพจรปุถุชนแปรเปลี่ยนเป็นชีพจรเซียน และก้าวเข้าสู่ขอบเขตสุดขีดแห่งความเวิ้งว้าง เขาก็ใช้พลังของประกายอสนีแห่งจิตได้อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น