กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 448 นี่มันเขตแดนอนันต์อะไรกัน!
ณ ดินแดนโกลาหล เบื้องหน้าบันไดทำเนียบปฐพีเงียบงันไร้สรรพเสียง
ทุกคนต่างจ้องมองหลินเซวียนบนท้องฟ้าตาค้าง
ปลายนิ้วของเขามีแสงสีครามแต้มหนึ่งกำลังผลิบาน
ส่วนศรพิฆาตเทพที่พุ่งโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งพร้อมปราณมรณะเข้มข้นนั้น บัดนี้กลับถูกแสงสีครามห่อหุ้มไว้ จนไม่คืบหน้าแม้สักกระเบียด
ความหนาวเย็นเสียดกระดูกพลันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้ฟ้าดินโดยรอบราวกับเข้าสู่ฤดูหนาวในชั่วพริบตา
จากนั้นแสงสีครามก็เริ่มแผ่ขยาย พื้นที่ที่ปกคลุมขยายตัวอย่างรวดเร็ว ความหนาวเย็นยิ่งลึกล้ำขึ้นทุกขณะ
ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นชัดเจน สิ่งนั้นหาใช่แสงสีครามไม่ หากเป็นธารน้ำแข็งสีครามสายหนึ่งต่างหาก