บทที่ 416 เสียงพรหมแปรเป็นคัมภีร์เซียน ร่างอวตารรุ่นที่สี่

บทที่ 416 เสียงพรหมแปรเป็นคัมภีร์เซียน ร่างอวตารรุ่นที่สี่

ในใจเซี่ยงเทียนฮ่าวกระจ่างแจ้งยิ่ง

เนตรยักษ์สูงร้อยจั้งบนท้องฟ้าของวิถีไร้การกระทำมีความสามารถพอจะบดขยี้เศษจิตค้างคาของเขาให้สลายไปอย่างสิ้นเชิง

แต่วิถีไร้การกระทำกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าเขามีเหตุผลของตน

เหตุผลนั้นเดาได้ไม่ยาก ย่อมหนีไม่พ้นคัมภีร์เซียนไท่อินขั้วหยางหรือตัวเขาเอง

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เหตุผลที่วิถีไร้การกระทำจะดูหมิ่นเขาผู้เป็นถึงขอบเขตจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้

แม้แต่รูปปั้นดินยังมีโทสะอยู่สามส่วน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซี่ยงเทียนฮ่าวที่ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด

เมื่อใดกันที่กายาไร้ค่าหมื่นปีจะขัดขวางแผนการของเขาได้?

นี่ไม่ใช่การดูหมิ่นแล้วจะเป็นอะไร?