กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 353 ข้าคงต้องไร้เทียมทานเสียแล้ว
“เจ้า เจ้ามีทรัพยากรบำเพ็ญเพียรมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? เจ้า เจ้าบำเพ็ญแล้วไม่สิ้นเปลืองทรัพยากรหรือ?”
ลั่วชิงอู่ได้สติจากความตะลึงเรื่องหลินเซวียนทะลวงขั้นแล้ว แต่กลับตกอยู่ในความตะลึงกับทรัพยากรจำนวนมหาศาลอีกครั้ง
“อ้อ!”
“พวกนี้เป็นของที่คนซึ่งคิดจะฆ่าข้าทิ้งไว้ นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น”
หลินเซวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ลั่วชิงอู่ตะลึงงันอีกครั้ง
ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรตรงหน้ากองเป็นภูเขา ยังเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นหรือ?
หลินเซวียนฆ่าคนไปตั้งเท่าไรกันแน่?
เป็นกายาพิเศษที่ชวนให้คนเกลียดมาแต่กำเนิดหรือไร? คนมากมายถึงคิดจะฆ่าเจ้า?