กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 316 ตามหาคนผู้นั้นท่ามกลางผู้คนนับพัน
“บัดซบ บัดซบ!”
“หรือข้า เว่ยสิงอวิ๋น จะต้องมาตกตายที่นี่?”
“ไม่ ข้าคือความหวังในการผงาดขึ้นของเผ่ารกร้าง ตระกูลเว่ยของข้ายังต้องยึดครองดินแดนตอนกลาง!”
“เขาตามข้าไม่ทัน เขาตามข้าไม่ทัน!”
เว่ยสิงอวิ๋นเหินทะยานกลางท้องฟ้า ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าแก่นกำเนิดจะสูญเสียไปเพียงใด เขาฝืนกระตุ้นแก่นกำเนิดสายเลือดให้เผาผลาญ ความเร็วพลันเพิ่มขึ้นหลายส่วน
ขณะเดียวกัน เขาหยิบโอสถออกมาจากแหวนเก็บของเป็นกำมือ ยัดเข้าปากเพื่อฟื้นฟูพลังที่สูญเสียไปอย่างรวดเร็ว
“หนีไม่พ้นหรอก!”
หลินเซวียนไล่ตามติด ๆ พลังจากประกายอสนีแห่งจิตและเมล็ดอัสนีขาวเพลิงถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด ความเร็วของเขารวดเร็วจนแทบถึงขีดจำกัด มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น