บทที่ 307 หนึ่งความคิดให้กำเนิด หนึ่งความคิดดับสูญ

บทที่ 307 หนึ่งความคิดให้กำเนิด หนึ่งความคิดดับสูญ

“นั่นคือ…สิ่งใด?”

ณ เชิงเขา เหล่าศิษย์แดนมารที่แหงนหน้ามองฟ้าต่างรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด

ทั้งที่ตราฝ่ามือซึ่งร่วงหล่นจากฟ้ามาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง กลับไม่มีบารมีอำนาจน่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

แต่ในชั่วขณะนี้ พวกเขากลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตราฝ่ามือนั้นอันตรายยิ่ง

ภาพยอดฝีมือลำดับขั้นทั้งสิบราวกับถูกตอกตรึงไว้กลางอากาศจนขยับไม่ได้ ก็ยืนยันเรื่องนี้ได้แล้ว

“หรือว่า…”

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในใจเหล่าศิษย์แดนมาร

“มะ…ไม่น่าใช่กระมัง…”

“นั่นคือยอดฝีมือลำดับขั้นเชียวนะ ในหมู่มารอำมหิตป้ายหยก พวกเขาแข็งแกร่งที่สุด มีพรสวรรค์สูงที่สุด!”