กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 279 ชิงดอกบัว อู๋ซวีเดือดดาล ปรากฏการณ์พิสดารมาเยือน
“สมกับเป็นผู้มีวาสนากับพระพุทธองค์”
อู๋ซวีข่มความตกตะลึงในใจ แล้วพึมพำกับตัวเอง
จากนั้นเขาก็ประนมมืออีกครั้ง
“กัง!”
เสียงระฆังยักษ์ที่ราวกับทะลวงผ่านกาลอวกาศบรรพกาลดังกังวานออกมาอีกครั้ง
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากรอบกาย ระฆังทองพลันกลายเป็นรูปธรรมขึ้นในยามนี้
ลวดลายบนระฆังชัดเจน บนผิวมีพระพุทธองค์อยู่ทั่วทุกแห่ง ราวกับเป็นวัตถุจริง แผ่กลิ่นอายเก่าแก่ น่าเกรงขาม และน่าสะพรึงกลัว
“หึ่ง!”
ในจังหวะเดียวกันนั้น หลินเซวียนก็มาถึง ปราณคมดาบสีครามฉุดพลังอันยิ่งใหญ่ไร้สิ้นสุด ทะลวงอากาศออกมา