กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 277 วันนี้ข้าจะสังหารพระพุทธเฮงซวยนี่ให้สิ้น!
หลินเซวียนกะพริบตาแรง ๆ สองครั้ง พอลืมตาขึ้นอีกครา ในใจก็ผ่อนคลายลง
แน่ชัดแล้วว่าเป็นไอ้โล้นที่เขาพบในหุบเหวสวรรค์ไร้สิ้นสุด มันถึงกับปรากฏตัวออกมาเอง
สายตาของหลินเซวียนจับจ้องดอกบัวใต้เท้าของอู๋ซวีทันที
สิ่งที่ทำให้หลินเซวียนประหลาดใจคือ ดอกบัวดอกนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่ดอกเดียวกับที่เห็นในหุบเหวสวรรค์ไร้สิ้นสุด
ดอกบัวดอกนี้มีกลิ่นอายอ่อนด้อยกว่ามาก อย่างมากก็อยู่ในระดับศาสตรากึ่งเทพเท่านั้น
“หมายความว่าเขายังมีดอกบัวอีกมากหรือ?”
หลินเซวียนพึมพำในใจ อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
เห็นได้ชัดเลยว่ายอดอัจฉริยะจากกองกำลังใหญ่ในดินแดนกลางร่ำรวยเพียงใด
“อาตมานามอู๋ซวี คารวะประสกหลินเซวียน”