บทที่ 252 หอมเหลือเกิน หอมยิ่งนัก

บทที่ 252 หอมเหลือเกิน หอมยิ่งนัก

“ทาสโลหิตหรือ? ใช่ศิษย์พี่หญิงใหญ่หรือไม่?”

“บางที…อาจใช่!”

หลังฟังคำพูดของเว่ยฉีจบ หลินเซวียนก็จมอยู่ในห้วงความคิด

จากคำบอกเล่าของเว่ยฉี เขารู้ว่าเผ่ารกร้างเลี้ยงทาสโลหิตตนหนึ่งไว้

โอสถที่ช่วยยกระดับสายเลือดเผ่าฮวง ล้วนหลอมขึ้นจากโลหิตของทาสโลหิต

สายเลือดของเผ่ารกร้างสืบทอดกันมานับหมื่นปี จนเบาบางถึงขีดสุดแล้ว สมาชิกเผ่ารกร้างจำนวนมากไม่อาจปลุกสายเลือดให้ตื่นขึ้นได้อีก

แต่หลังจากมีทาสโลหิตแล้ว สมาชิกเผ่ารกร้างที่ปลุกสายเลือดได้ก็มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังมีอัจฉริยะได้รับการกลั่นสายเลือดให้บริสุทธิ์มากขึ้นเรื่อย ๆ