บทที่ 240 ผู้มาเยือนจากมหาดินแดนกลาง อารามเสียงพรหม

บทที่ 240 ผู้มาเยือนจากมหาดินแดนกลาง อารามเสียงพรหม

“ที่นี่คือหุบเหวสวรรค์ไร้สิ้นสุด!”

หลินเซวียนยืนอยู่บนดาดฟ้า กวาดตามองไปรอบด้าน

รอบข้างไม่มีทะเลป่าอยู่อีกแล้ว กลับดูราวกับได้ก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ส่วนใต้เท้ามืดมิดไปทั่ว

หลินเซวียนโคจรเนตรเทพ แต่กลับมองไม่เห็นขอบเขตของหุบเหวสวรรค์ไร้สิ้นสุด ความมืดใต้เท้าก็ปิดกั้นสายตาของเขาไว้อย่างสิ้นเชิง

ทว่าบริเวณโดยรอบกลับเต็มไปด้วยเรือเหาะหนาแน่นราวฝูงมด มีทั้งลำใหญ่และเล็กจนไม่รู้ว่ามีจำนวนเท่าใด

เมื่อมองไปรอบหนึ่ง เขาก็เห็นสัญลักษณ์คุ้นตาอยู่บ้าง

แดนศักดิ์สิทธิ์อวี้หัว สำนักกระบี่เทียนหลัว สำนักเมฆาม่วง และอื่น ๆ…