กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 215 แค่ข้าลงมือก็นับว่าเจ้าโอ้อวดได้แล้ว! ช่วยข้าด้วย!
ภายในบริเวณเวทีประลองยุทธ์ ศิษย์เสินเซียวคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับมารอำมหิตป้ายทอง
เขากับมารอำมหิตป้ายทองอยู่ในขอบเขตพลังขั้นไคหยวนช่วงปลายเหมือนกัน แต่ประสบการณ์ต่อสู้ของอีกฝ่ายโชกโชนอย่างยิ่ง จึงกดดันเขาไว้ตลอด
“หึ ๆ…”
“ไปตายเสีย ไอ้เวร เลือดเนื้อและปราณปฐมของเจ้าจงกลายเป็นทรัพยากรบำเพ็ญบนเส้นทางเซียนของข้า!”
มารอำมหิตป้ายทองฟันดาบออกฉับพลัน ปราณมารพลุ่งพล่าน พลังธาตุวารีไร้ขอบเขตโหมกระหน่ำ
สีหน้าศิษย์เสินเซียวพลันแปรเปลี่ยน เขาคิดจะถอยหนี แต่กลับถูกกลิ่นอายของมารอำมหิตป้ายทองตรึงไว้แน่นจนไม่มีทางถอย
“ข้ากำลังจะตายแล้วหรือ?”
ความสิ้นหวังพลันเอ่อท้นขึ้นในใจเขา