กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 197 แค่รนหาที่ตาย เหตุใดข้าต้องห้ามด้วย
“อะไรนะ?”
“ไม่!”
“อย่าหวังเลย!”
ซู่เวิ่นตกใจจนหน้าถอดสี แสงเทพในดวงตาทั้งสองยิ่งน่าสะพรึงขึ้นอีกสามส่วน
แม้แต่หางตาก็มีน้ำตาโลหิตไหลออกมาสองสาย พลังของเนตรเทพถูกเขากระตุ้นจนถึงขีดสุดแล้ว
เขตแดนแรงโน้มถ่วงรอบตัวหลินเซวียนหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ รอยร้าวที่เกิดจากแรงปะทะของกลิ่นอายอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของเขาก็ค่อย ๆ สมานตัว
“หึ ๆ…”
“ยังไม่พอ!”
หลินเซวียนหัวเราะเบา ๆ