บทที่ 137 ปรากฏการณ์พิสดารอันน่าสะพรึงสะท้อนสู่โลก

บทที่ 137 ปรากฏการณ์พิสดารอันน่าสะพรึงสะท้อนสู่โลก

ลู่สวินมองหลิ่วหรูเยียนอย่างเฉยชา ใบหน้าไร้ซึ่งสีหน้าใด

“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะโชคดีถึงเพียงนี้ ยังกลับมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อวี้ฮวาได้ แถมยังก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนั้น”

ภายในใจของลู่สวินไม่ได้สงบนิ่งเหมือนสีหน้าที่แสดงออกมา

ในฐานะศิษย์เอกสายตรง เขาย่อมรู้เรื่องที่ลู่สวินทำไว้ ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อวี้ฮวาเป็นคนแรก ๆ

เขาตกตะลึงจนยืนอึ้งไปเป็นเวลาหนึ่งนาที

ต้องรู้ว่าเวลานี้เขาเป็นยอดฝีมือขอบเขตเจินหยวนแล้ว จิตใจย่อมแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาก็ยังตกตะลึงอย่างหนัก

เขาถึงกับไม่กล้าจินตนาการว่า ผู้ฝึกในขอบเขตหลอมกระดูกคนหนึ่งทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร