บทที่ 126 มากันอีกสักสองคนเถิด ข้ายังฆ่าไม่สะใจ

บทที่ 126 มากันอีกสักสองคนเถิด ข้ายังฆ่าไม่สะใจ

“หืม? นี่คือ…”

เมื่อคลื่นพลังประหลาดรอบกายหลี่เฟิงแผ่กระเพื่อม หลินเซวียนก็รู้สึกพร่าตาไปชั่วขณะ ภาพอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ภาพที่ไม่เหมาะกับเด็กเริ่มไหลผ่านสายตาทีละภาพ

ถึงขั้นมีสตรีรูปโฉมงดงามชั้นยอดหลายคนกำลังเดินเข้ามาหาเขา พวกนางเป่าลมหายใจหอมกรุ่น ดวงตาเย้ายวนดุจแพรไหม ท่าทางชวนให้รู้สึกว่าคว้าใจได้ไม่ยาก

หลินเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็รู้แล้วว่าเหตุใดบุรุษรูปงามประหลาดตรงหน้าถึงได้ชื่อว่า ‘อสูร’

เขาถึงกับสร้างแดนมายาเช่นนี้ขึ้นมาได้ คนทั่วไปเกรงว่าจะหลงอยู่ในนั้นจริง ๆ

อย่างไรเสียภาพเช่นนี้ ใครจะต้านทานไหว?