บทที่ 117 หลินเซวียน จงรับความตาย

บทที่ 117 หลินเซวียน จงรับความตาย

“นี่มันอะไร?”

หลินเซวียนหรี่ตา มองแสงสีทองที่ห่อหุ้มลานเป็นตายไว้ทั้งหมด ในใจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

“ฮ่า ๆ ๆ…”

ทว่าเวลานี้เว่ยเทียนยังคงหัวเราะลั่น

“ครืน ๆ ๆ!”

โลกภายนอก ฟ้าดินเปลี่ยนสี หิมะขาวดุจขนห่านร่วงลงมาจากขอบฟ้า ราวกับดาวตก

ขณะเดียวกัน เจตจำนงกระบี่เย็นยะเยือกก็รวมตัวกันเป็นคลื่นใหญ่ ปราณอันคมกริบทำให้ศิษย์เสินเซียวที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่างหน้าถอดสี

ชั่วพริบตา ร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นเหนือฟ้าลานเป็นตาย มองแสงสีทองเบื้องล่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

“จงทำลายให้ข้า!”