กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 93 ตำแหน่งอัจฉริยะปีศาจอันดับหนึ่งแห่งเสินเซียวกำลังจะหลุดมือ
หนึ่งนาทีต่อมา!
หลินเซวียนยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางป่าทึบ
นักรบมรณะทั้งสิบถูกพิฆาตหมดสิ้น ศพนอนเกลื่อนพื้น
ดวงตาคู่งามราวดวงดาวจับจ้องเข้าไปในป่าทึบมืดมิด มุมปากเผยรอยไม่สบอารมณ์
“ใช้ชีวิตพวกมันถมเข้ามา คนเหล่านี้คงเป็นนักรบมรณะที่สำนักศักดิ์สิทธิ์อวี้หัวพูดถึง”
หลินเซวียนเคยได้ยินเรื่องนักรบมรณะมาบ้าง
คราวนี้นับว่าได้เห็นความมุ่งมั่นไม่กลัวตายของนักรบมรณะเหล่านี้แล้ว
“น่าเสียดาย หนีไปอีกแล้ว!”
หลินเซวียนไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย ยอดอัจฉริยะเหล่านี้มีวาสนามหาศาลติดตัวกันจริงหรือ เหตุใดถึงสังหารยากนัก