กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 49 เจ้านี่มันไร้คุณธรรมชาวยุทธ์…
“รอไว้เถอะ รอข้าดูดซึมฤทธิ์ยาของหญ้าโลหิตอำมหิต หลอมพลังปราณโลหิตให้บริสุทธิ์ก่อน แล้วคอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าให้สิ้นเรื่องได้หรือไม่”
บนต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า เซียวเฉินเอ่ยกับหลินเซวียนอย่างเคียดแค้น
กล่าวจบ เขาก็กลืนหญ้าโลหิตอำมหิตลงปากทันที จากนั้นนั่งขัดสมาธิ เริ่มเดินวิชาหลอมกายเพื่อดูดซึมฤทธิ์ยา
“ไอ้กระจอก คิดว่ามีแต่เจ้าที่มีหญ้าโลหิตอำมหิตหรือ?”
หลินเซวียนแค่นยิ้มอย่างดูแคลน พลางกลืนหญ้าโลหิตอำมหิตลงไปเช่นกัน แล้วเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญ
หญ้าโลหิตอำมหิตเมื่อเข้าปากให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น ไม่ขมฝาดอย่างที่คิด
เมื่อเคี้ยว ฤทธิ์ยาอันบริสุทธิ์จำนวนมากก็เริ่มแผ่ซ่าน พุ่งตรงไปทั่วทุกอณูแห่งร่าง
“หึ่ง!”