กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 21 ผู้อาวุโสหอวรยุทธ์กล่าวโทษจักรพรรดิด้วยวาจา
“ฟึ่บ!”
ก่อนถึงหอวรยุทธ์ หลินเซวียนรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือนไป ผู้อาวุโสหอวรยุทธ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว มือทั้งสองข้างจับไหล่เขาไว้แน่น ดวงตาจ้องมองเขาไม่วางตา
กลิ่นอายอันแข็งแกร่งนั้นทำให้เขาไม่มีแม้แต่ความคิดจะต่อต้าน
“แข็งแกร่งเหลือเกิน ผู้อาวุโสหอวรยุทธ์ผู้นี้อยู่ในขอบเขตพลังใดกัน?”
เขาสัมผัสได้ว่าเวลานี้ผู้อาวุโสหอวรยุทธ์เป็นดุจมหาสมุทรแห่งดวงดาว เพียงแหงนมองก็ทำให้เกิดความหวาดกลัวไร้ขอบเขต
“เข้าสำนักได้ห้าวัน อยู่ช่วงปลายขั้นหลอมกาย ทั้งยังเป็นเพียงศิษย์รับใช้…”
“พรสวรรค์เช่นนี้… พรสวรรค์เช่นนี้ เหตุใดจึงเป็นศิษย์รับใช้ได้?”