กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 17 อัจฉริยะปีศาจ ช่างเป็นอัจฉริยะปีศาจยิ่งนัก
“เข้ามา?”
“ข้า…ข้าเป็นแค่ศิษย์รับใช้คนหนึ่ง ไม่กล้าหรอก หากเผลอซัดเจ้าตายเข้า ศิษย์พี่หญิงสืบทอดสายตรงพิโรธขึ้นมา ข้ารับไม่ไหว”
เมื่อต้องเผชิญกับหลินเซวียนผู้แผ่กลิ่นอายเฉียบคม หนิวฟ่างกลับโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“นั่นสิ โทสะของศิษย์สืบทอดสายตรง ใครจะรับไหว ผู้ดูแลสำนักหนิวจะรับไหวได้อย่างไร?”
“เฮ้อ…ถึงได้ว่าการหาที่พึ่งก็มีข้อดี คนเขาเกาะกินสตรีนี่ พวกเราอิจฉาไม่ไหวหรอก”
“ข้าก็อยากมีที่พึ่งเช่นนี้บ้าง หากได้เกาะกินสตรี ต่อให้ต้องกลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับเก้าชั้น ข้าก็ยอม”
“หน้าอย่างเจ้ารึยังจะฝัน!”
เวลานี้ ศิษย์รับใช้บางคนเริ่มหัวเราะเยาะออกมา