077

บทที่ 77 ภาค - ตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 70 (5)

“นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้ แต่สือเม่ยเอ๊ย ทำไมเธอกล้าขนาดนั้นล่ะ ฉันแค่มองยังตกใจแทบแย่”

เมื่อถูกห้อมล้อมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล ตู้สือเม่ยก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าความสุขของผู้คนในมหานครเซี่ยงไฮ้ยุคเก่านั้นเป็นอย่างไร

“โอ๊ย ทุกคนพูดเกินไปแล้ว ฉันก็แค่คิดว่าถ้าเป็นพวกค้ามนุษย์จริง ๆ แล้วปล่อยให้หนีไป คนดี ๆ ก็จะเดือดร้อนน่ะสิ”

หลังพูดคุยกันอีกสองสามประโยค ขณะที่เธอเริ่มนั่งไม่ติดที่ ตำรวจรถไฟก็มาช่วยเธอไว้พอดี