074

บทที่ 74 ภาค - ตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 70 (2)

คำพูดของแม่เจ้าของร่างเดิมเป็นประมาณว่า “พี่สาวของแกทุกคนมีค่าสินสอดตอนแต่งงาน แต่แกไม่มี ต่อไปจะแต่งกับใคร ฉันก็ไม่สนแล้ว เงินอุดหนุนสำหรับการลงชนบทครั้งนี้ ก็ถือเสียว่าเป็นความกตัญญูครั้งสุดท้ายของแก ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ถือว่าเราสองแม่ลูกหมดบุญคุณกันแล้ว”

แค่นี้เองหรือ? ถ้าเธอมาถึงเร็วกว่านี้สักวัน ถ้าร่างกายแข็งแรงกว่านี้ วิ่งได้เร็วกว่านี้ มีแรงมากกว่านี้ เธอคงได้แสดงให้เห็นแล้วว่าคำว่า “แบกรถไฟหนีข้ามคืน” เป็นอย่างไร

ทีนี้ก็มีคำถามตามมา ในเมื่อก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมไม่เคยบ่นหรือไม่พอใจ แล้วเหตุใดหลังตายจึงเต็มไปด้วยความอาฆาต? คำตอบก็คือ การลงชนบทไม่ใช่จุดสิ้นสุดของความทุกข์ แต่เป็นจุดเริ่มต้นต่างหาก