046

บทที่ 46 โลกนิยายในรั้วโรงเรียน: ตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อ (7)

พูดจบ อามิ่งก็เปิดวิดีโอที่เห็นมาจากอินเทอร์เน็ต แล้วฉายขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดูทีละคลิป

ลู่เจี๋ยลวี่ดูอย่างเพลิดเพลินจนหัวเราะไม่หยุด ขาทั้งสองข้างราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง พอรู้สึกตัวอีกที เธอก็ไปนอนแผ่อยู่บนโซฟา หัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุขแล้ว

ลู่เจี๋ยลวี่ “...”

ดูท่าตั้งแต่มีอินเทอร์เน็ต เธอก็เริ่มเป็นโรคผัดวันประกันพรุ่งเสียแล้ว

“แค่ก...ก็ได้ ๆ เดี๋ยวฉันจะให้คนหาครูสอนพิเศษแบบตัวต่อตัวให้ พอหาได้แล้วฉันก็ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว โรงเรียนนั่นน่ะ อยู่ไปก็เสียเวลาเปล่า!”