014

บทที่ 14 ตัวประกอบในนิยายบำเพ็ญเซียน (13)

หลังทำหน้าที่ดูแลเอาใจใส่ศิษย์น้องชายเล็กก่อนออกเดินทางเสร็จ ลู่เจี๋ยลวี่ก็หันหลังออกจากร้าน เหลือเพียงเสิ่นหานกวงที่มองแผ่นหลังของนางซึ่งก้าวจากไปอย่างองอาจ พลางหลั่งน้ำตาแห่งความอิจฉาริษยา

ร้ายกาจเกินไปแล้ว ศิษย์พี่หญิงช่างร้ายกาจจริง ๆ!

ทั้งที่รู้ว่าข้าไปไม่ได้ ยังจะพูดออกมาแทงใจข้าอีก

ลู่เจี๋ยลวี่ยอมรับอย่างไม่ปิดบังว่านางตั้งใจทำเช่นนั้น ก็ใครใช้ให้เจ้าหมอนี่โตแต่ตัวกับกำลัง แต่ไม่ยอมโตทางสมองกันเล่า

หวังว่าครั้งเดียวคงทำให้เขาหลาบจำ ไม่เช่นนั้นภายหน้าคนที่ต้องคอยตามเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายก็คงเป็นนาง เหมือนอย่างที่เจ้าสำนักอาและอาจารย์ของนางกำลังเผชิญอยู่