107

บทที่ 107 อดีตภรรยาตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 50 (10)

เพราะต่างก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ซุนอ้ายตั่งจึงพูดอ้อม ๆ แต่คนที่ควรเข้าใจก็ย่อมเข้าใจความหมายกันหมด

หวังเอ้อร์นีพยักหน้า “ผู้ใหญ่บ้านพูดถูกค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขายสิทธิ์ให้คุณโดยตรงเลยก็แล้วกัน ยิ่งมีคนรู้มาก ก็ยิ่งเสี่ยงที่ข่าวจะรั่วไหล”

เรื่องนี้ซุนอ้ายตั่งไม่ได้ทำเป็นถือดีแล้วปฏิเสธ ผลประโยชน์ที่ได้จากการช่วยเหลือกันตามปกติ เขาจะไม่รับทำไม ในเมื่อไม่ใช่ของที่ได้มาโดยมิชอบ

“ตกลง เดี๋ยวพวกเราไปที่คณะกรรมการกองผลิตทำสัญญากัน อีกอย่าง ค่าเช่าบ้านที่เธอจ่ายไว้ ฉันจะคืนให้ ถือว่าให้เธออาศัยอยู่ชั่วคราวในนามของหมู่บ้านก็แล้วกัน ยังไงก็พักแค่ไม่กี่วัน”