กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซ่งอัน บ้านผมก็ลำบากเหมือนกัน ที่นี่มีแค่สองพัน นายเอาไปใช้ก่อนเถอะ!”
“พี่ซ่ง นายก็รู้ ลูกสาวผมต้องใช้ยาราคาพิเศษเดือนละหลายพัน ที่นี่มีแค่หนึ่งพัน นายอย่ารังเกียจว่าน้อยเลย”
“รวมผมด้วย นี่คือเงินสามพันกว่าที่ผมใช้รักษาขา ให้พี่สะใภ้ใช้ก่อน ขาผมก็ได้แค่นี้แล้ว จะเป๋ก็เป๋เถอะ!
นอกจากเดินจะดูน่าเกลียดหน่อย ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่งเมียไม่ได้ก็แต่งไม่ได้ละ!”
……
จู้จื่อพยุงซ่งอันขึ้น คนที่เหลือกัดฟัน แล้วต่างก็พากันเข้ามายื่นมือช่วย
บางคนถึงกับวิ่งกลับไปเอาเงินสด
“ขอบคุณ…ขอบคุณพี่น้องชาวบ้าน”
เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาของซ่งอันแดงก่ำ เขาหยิบสมุดออกมา ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปากหมู่บ้าน จดบันทึกทุกบัญชีอย่างจริงจัง