เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมบันไดที่ชั้นหนึ่งของเรือโดยสาร
มองดูเศษซากปรักหักพังที่ร่วงหล่นลงมาจากด้านบนไม่ขาดสาย ดวงตาของซ่งปิ่งหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพลิกมือรวบสาวงามสะดุดตาบนบ่าลงมากอด แล้วกดไว้ใต้ตัว
เศษเหล็กและซากปรักหักพังจำนวนมากกระหน่ำลงมาอย่างไร้ปรานี แต่สำหรับซ่งปิ่งแล้วกลับไม่รู้สึกเจ็บไม่รู้สึกคันเลยแม้แต่น้อย
เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ซ่งปิ่งก็ออกแรงที่กล้ามเนื้อหลัง พลิกซากปรักหักพังนั้นกระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย
ส่วนซีหลี่ที่อยู่ใต้ตัวซ่งปิ่งนั้น ใบหน้างดงามซีดขาวไปทั้งหน้า
เธอไม่คิดว่าพวกนั้นจะบ้าคลั่งโหดเหี้ยมขนาดนี้ กล้าใช้อาวุธหนักลอบโจมตีพวกเธออย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้
ไม่กลัวว่าจะไปกระตุ้นกองทัพของประเทศลี่หรือไง?
แล้วอีกอย่าง พวกมันติดตามร่องรอยตำแหน่งของพวกเธอได้อย่างไร?
"ลุกขึ้นเถอะ! ไม่เป็นไรแล้ว"