กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้องปราสาท พอเข้ามาได้แคนตี้ก็รีบรุดเข้ามาชิดอย่างอดใจไม่ไหว กะพริบดวงตาสีม่วงสดใสถามว่า “หมอเทวดาซ่ง ยาล่ะ?”
“คุณนอนลงเถอะ ถึงเวลากินยา ผมจะป้อนให้เอง” ซ่งปิ่งพูดอย่างจนใจ
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางมอบลูกกลอนน้ำตาลให้อีกฝ่าย ถ้าถูกจับพิรุธได้ก็แย่สิ
ซ่งปิ่งเพิ่งพูดจบ แคนตี้ก็นอนลงเรียบร้อยด้วยความคาดหวังเต็มอก
ชายกระโปรงถูกยกขึ้นเล็กน้อย ทุกส่วนล้วนแผ่กลิ่นอายเย้ายวนชวนใจลอย
ดวงตางดงามปิดลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยหมดจดเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
คาดหวังทุกสิ่งทุกอย่างที่ซ่งปิ่งจะทำกับเธอ…
มองสาวงามสะดุดตาตรงหน้า ซ่งปิ่งสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้ตัวเองใจเย็น
มือและเท้าคลำไปหมดแล้ว ที่เหลือก็คือศีรษะกับร่างกาย
คืนนี้เป็นรอบการรักษาที่ทั้งยากลำบากและสำคัญอย่างแน่นอน