กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังส่งโรคเสร็จ ซ่งปิ่งก็ออกจากห้องเช่าแห่งนี้ไป
เดิมทีที่นี่เป็นที่ที่เขาเช่าให้อู๋ย่าเสวี่ย ข้างในเต็มไปด้วยข้าวของและกลิ่นของเธอ
แน่นอนว่าซ่งปิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะค้างคืน
ตอนนี้แม้เพียงสัมผัสข้าวของของหญิงคนนี้สักเสี้ยวเดียว เขาก็รู้สึกเพียงความรังเกียจเต็มอก
บางทีนี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่า ยิ่งรักลึกเท่าไร ก็ยิ่งเกลียดหนักเท่านั้น
เดินลงบันไดไปก็เป็นซอยที่มืดสนิท
ซ่งปิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็อยู่ๆ รู้สึกเวียนศีรษะตาพร่าขึ้นมา
สีหน้าก็ซีดเซียวอ่อนแรงลง
เขาจำใจรีบพิงกำแพงข้างๆ แล้วถามในใจว่า “ระบบ ผมเป็นอะไรไป?”
ซ่งปิ่งจำได้ว่า ระบบเคยบอกว่าเขาเป็น【กายาแหล่งโรค】เพียงหนึ่งเดียวในโลก และเป็นผู้พิฆาตไวรัสแห่งโลกนี้