กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อได้ยินคำถามนั้น ชูฮันก็หัวเราะออกมาทันที
“แกหัวเราะอะไร?” องค์ชายเจ็ดตวาดถามด้วยความโกรธ
ชูฮันมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก “ฉันหัวเราะที่จนป่านนี้แกยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน”
เรื่องโกงพนันอะไรนั่นมันเป็นแค่ของเล่นเด็ก ในสายตาของชูฮันที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในยุคสิ้นโลกทุกวัน มันจะไม่น่าขำได้อย่างไร?
ตกลงแล้วชีวิตสำคัญกว่า หรือกฎระเบียบสำคัญกว่ากันแน่?